Femke: 18 jaar, volwassen!

Het is weer een hele poos geleden dat ik van me heb laten horen. Nu kan ik niet het excuus gebruiken, druk, druk, druk. Voor mij het excuus, eventjes rust, rust, rust.

Ik word bijna 18 jaar en dan vinden heel veel instanties dat het tijd is geworden om van zich te laten horen. Zo heb ik de laatste maanden de nodige keuringen ondergaan, brieven moeten versturen, aanvragen ingediend, met daarbij natuurlijk de nodige frustraties. De eerste brief kwam van mijn ziektekostenverzekering: Gefeliciteerd, je wordt 18 jaar! Wel lief dat ze daar zo alert zijn, jammer dat het mij nu iedere maand een vermogen kost aan premie.

Toch realiseer ik me dat ik niet mag klagen in Nederland en dat hier alles erg goed geregeld wordt. Iedere maand krijg ik netjes een telefoontje of ik mijn bestelling voor de sondevoeding en toebehoren wil doorgeven. Ik krijg elke keer weer netjes een belletje op welk tijdstip het wordt thuisbezorgd. Ook worden de dozen vol met voeding, containers, systemen, etc. netjes binnen gezet door een hele aardige en vriendelijke meneer die elke keer weer vraagt hoe het met mij gaat. Ja, dan realiseer ik me dat we hier in Nederland echt niet mogen klagen en die premie die ik betaal heb ik graag over voor de goede zorg die we hier in Nederland krijgen.

Ik word over twee weken 18 jaar, een leeftijd die ik nooit bereikt zou hebben als we in Nederland niet zo’n goede zorg hadden gehad en ja……je moet soms mopperen en van je af bijten om je stem te laten horen. Maar er wordt toch wel geluisterd, ook door de instanties.